AOW

De wind beukte tegen de ramen en ik had een rustige weekenddienst. Gelukkig maar. Het was nogal gevaarlijk om met windkracht 8 of 9 langs de ringvaart te rijden op weg naar de praktijk. Ik had al meerdere keren de telefoon gecontroleerd om te checken of hij wel goed stond doorgeschakeld, maar toen ging hij toch echt over: een vrouw belde op met het verhaal dat haar hondje ernstig ziek was. Ze dacht dat hij ingeslapen moest worden. Wat het allemaal nog veel erger maakte was dat ze op die dag jarig was. Ze werd 65 jaar en het hele huis zat vol met visite. Dat was bijna wel de slechtste dag om je trouwe vriend in te laten slapen. Geen verjaardag zal meer hetzelfde zijn. Altijd zal ze terugdenken aan de onvermijdelijke euthanasie van haar hondje. Ik sprak af dat iemand met de hond naar de kliniek zou komen en dat ik er ook heen ging. Zelf kon ze het niet opbrengen om erbij te zijn. Natuurlijk zou ik de patiënt eerst goed onderzoeken of er niet nog een andere mogelijkheid was. Daar stemde de jarige eigenares graag mee in. Een half uur later verscheen haar schoonzoon met de Maltezer, die niet meer kon lopen. Ik schrok zoals ik niet vaak meer schrik. Een hondje van bijna 16 jaar. Vel over been. Vol met vlooien. Een enorme melkkliertumor onder de buik. Een zware hartruis. Een afschuwelijk gebit . En zeker acht ingegroeide nagels. Het was niet om aan te zien. De schoonzoon wist er niet het fijne van , maar hij dacht dat zijn schoonmoeder onlangs nog bij een dierenarts was geweest. Niet bij ons in elk geval . Ik kon echt niets meer voor Blacky betekenen. De veelheid en de ernst van de klachten in combinatie met de leeftijd rechtvaardigden de beslissing om haar in te laten slapen. Wat had ik haar graag gered, zodat ze nog mee terug kon als een verjaardagsgeschenk. Maar dat zat er niet in. Terwijl Blacky haar slaapprik had gekregen en op de schoot van de schoonzoon wegzakte zei hij: “Mijn schoonmoeder krijgt vanaf vandaag haar AOW en voor Blacky heb ik een Allerlaatste Overlijdens Wens ; mag ze gecremeerd worden?” Ik had op dat moment de ‘grap’ niet door, maar antwoordde dat we dat zouden gaan regelen. Met alleen het mandje en de halsband ging de man weer terug naar de verjaardag. Met een brok in mijn keel keek ik hem na totdat zijn auto om de hoek verdwenen was.