Bad Luck

Bad Luck

Tijdens een weekenddienst deze zomer werd ik gebeld door de verontruste oppassers van de gespierde krachtpatser reu Luc, die niets meer binnen hield en zelfs water uitbraakte. Ik liet de mensen meteen komen. Luc behoorde tot een ijzersterk ras, dat niet snel een probleem laat zien. Maar nu zag Luc er belabberd uit. Bij het doorvoelen van de buik kwam ik een verdachte structuur tegen. Toen ik er met de echo  naar zocht,  zag ik wat ik al vermoedde: een darmafsluiting met zelfs al vrij vocht in de buik. Er was haast geboden. Een assistente was er binnen een kwartier en Luc lag razendsnel op de o.k. Het was een puinhoop in zijn buik. Er was een darmperforatie en er was al sprake van een buikvliesontsteking. Een plastic badeendje ( wat is daar lekker aan ? ) was vastgelopen bij de blinde darm en stak nu met zijn snavel door de darm heen. Er lekte dus darminhoud in de buikholte met alle gevolgen van dien. We werkten keihard om alles gerepareerd te krijgen: de buik werd grondig gespoeld, een stuk darm van veertig centimeter werd verwijderd, de twee losse einden werden aan elkaar gehecht en daarna gecontroleerd op lekkage. De narcose verliep goed en na anderhalf uur opereren besloten we de buik te sluiten. De spannendste tijd brak nu pas aan: zou Luc het gaan redden? Zouden zijn darmen weer gaan werken? Zou hij zijn buikvliesontsteking overleven? Zouden zijn eigenaren hem nog levend terugzien? Wij hadden alles gedaan wat we konden. Hij bleef twee dagen in de intensive care en het ging wonderbaarlijk snel beter! Hij at al weer toen hij naar huis mocht! Vijf dagen later kwamen de eigenaren terug van Ibiza  en ze waren dolblij; ze bedolven ons onder cadeaus en flessen wijn. Wat een feest! Zes weken later moest ik echter aan de telefoon komen om een woedende vrouw te woord te staan. Haar hond was aangevallen en doodgebeten (..) door Luc . Via via wist ze dat wij hem hadden geopereerd. “Als jullie hem niet hadden gered, had mijn hond nu nog geleefd: je weet toch dat het gevaarlijke vechthonden zijn. Dat weet iedereen. Daar moet je niet zoveel moeite voor doen. Het zijn aso-honden. Jij bent verantwoordelijk voor de dood van mijn schatje!” Ik was stomverbaasd en stond met mijn mond vol tanden. We zullen altijd ieder dier dat hulp nodig heeft proberen te redden en/of te genezen. Het kan toch niet zo zijn dat wij, vanwege de slechte naam die een hondenras soms heeft, een lief individu niet gaan helpen? Of sterker nog: zomaar gaan euthanaseren? We kunnen toch niet voor de Schepper gaan spelen; dat wij beslissen wie we wel helpen en wie niet? Een individueel dier mag toch niet de dupe worden van hoe “men” over zijn soort denkt? Zo’n dier heeft ook het recht om geholpen te worden? Het overgrote deel van de honden van dat ras zijn fantastische speelkameraadjes. Ik moest dit weekend aan dat dilemma denken toen ik de afschuwelijke beelden van Parijs zag en de commentaren erover las.