Bul-garen

Er stond een afspraak gepland voor de hond Claire, die uit een asiel uit Bulgarije kwam. De eigenares had haar vier jaar daarvoor geadopteerd via een organisatie die arme oost-europa honden naar het westen haalt. Al die tijd in Nederland had het dier een paar fistelwonden op de buik gehad. De dierenarts die Claire toen behandelde schreef meerdere antibiotica kuren uit, die allemaal wel hielpen en de processen tot rust brachten, maar die nooit konden zorgen voor een totale genezing. Uiteindelijk was Claire doorverwezen naar een specialisten centrum, maar de eigenares wilde eerst een andere gewone dierenarts ernaar laten kijken. En dat waren wij. Op haar buik zaten drie fistelgaten en van de navel tot het bekken zag ik nog een enorm litteken zitten van een wond die ooit voor een sterilisatie moest zijn gemaakt.  Rondom de fistels zaten grote ontstekingsreacties en was de huid zeer gevoelig. Desalniettemin gedroeg Claire zich zoals elke vrolijke hond van middelbare leeftijd: onstuimig en enthousiast. De keiharde noodzaak voor een corrigerende ingreep op korte termijn was dus nog niet geheel duidelijk. Toch besloten we gezamenlijk na uitvoerig overleg om de fistels aan te pakken, omdat het gewoon chronische , pijnlijke ontstekingshaarden zijn. We verrichtten grondig pre-anaesthetisch onderzoek en brachten Claire onder verdoving. Nadat ze aan de monitor en beademing lag begonnen we met de operatie. We sneden om de processen heen en prepareerden het littekenweefsel weg. Enorme bloedvaten moesten worden afgebonden; het was gigantisch. Al snel kwamen we een soort vliegertouw of garen tegen dat in Bulgarije gebruikt was om de buikwand mee te hechten. Volstrekt onoplosbaar materiaal dat wel voor problemen moest gaan zorgen. Hoe is het mogelijk dat er in die landen nog met zulk materiaal gewerkt wordt terwijl er zoveel beter hechtdraad te krijgen is? Ook de lengte van de wond was bizar. Zeker vijftien centimeter besloeg het litteken dat we uiteindelijk helemaal moesten weghalen. Het was een bloedbad. In het weggehaald weefsel zat heel veel onopgelost touw. Het weer dichthechten van de wond was een verhaal op zich: als een kasteeldame uit de Renaissance moesten we haar buikwand strak trekken en insnoeren om de wond gesloten te krijgen. Tijdens de operatie gaven we al extra pijnstilling om de revalidatie te bespoedigen. Na een week zagen we haar voor de eerste controle terug. Claire had nergens last van gehad: ze was vrolijker dan ze ooit geweest was! Alles had goed uitgepakt. De medicijnen hadden hun werk gedaan. Het moderne hechtmateriaal zorgde voor veel minder pijn. Het was fantastisch om te ervaren hoeveel baat Claire had gehad van deze ingreep.

Een dag later stond er een laparoscopische sterilisatie op ons o.k-programma. Nou voelde het helemaal super om deze operatie met slechts drie piepkleine gaatjes te kunnen uitvoeren.