Cushing

Hij zat ongeduldig in de wachtkamer op zijn stoel te schuiven met een gigantische Engelse Buldog voor zich, als een standbeeld op de grond. Het schitterende dier zat pontificaal om zich heen te kijken met de kenmerkende stoïcijnse blik die buldoggen kunnen hebben. De hond had geen haast. Ik wel.  “Komt u snel binnen , meneer”, zei ik.  Ze (..) kuchte en zei, terwijl ze langzaam opstond: “Ik ben een mevrouw…” Ik bloosde van oor tot oor en stamelde als zwak excuus, dat ik door de schoonheid van de hond niet goed naar de bijbehorende eigenares had kunnen kijken. Het consult kwam dus wat moeilijk op gang. De hond Boris bleek een onverzadigbare eetlust te hebben, erg veel te drinken, een hele dikke buik te hebben en zwak in de achterhand te zijn. Ik onderzocht Boris en we besloten meteen bloed af te nemen. In de wachttijd van het onderzoek bood ik haar een kopje koffie en een (van een cliënt gekregen) stuk appeltaart aan. “Ik hoop dat het u smaakt, mevrouw”, zei ik er ten overvloede bij, de kolossale fout van het begin opzichtig goedmakend. Uit het bloedonderzoek  bleek dat Boris geen suikerziekte had en geen nierfalen. Het was  wel mogelijk  dat Boris de ziekte van Cushing had.  Dan produceert de bijnierschors te veel cortisol en dat zorgt voor alle verschijnselen die hiervoor genoemd zijn. Het is een zeldzame ziekte die vooral met speciaal laboratoriumonderzoek van enkele urinemonsters kan worden aangetoond. De eigenares ging naar huis met de instructies om drie urinemonsters op te vangen. Een week later hadden we de diagnose: niet-rembare ziekte van Cushing. Dus er zat een tumor in één van de bijnieren. Met een buikecho konden we vinden of de tumor ( slechts twee centimeter groot ) links of rechts zat. Nou was het diagnostische plaatje helemaal rond. Na grondig overleg besloten we een chirurgisch specialist te bellen die naar onze praktijk kwam om Boris te opereren. Een zeer lastige klus, want de te verwijderen tumor zit heel diep in een heel dikke buik en is volkomen omgeven door enorm grote bloedvaten.  Door uiterst geconcentreerd te werken en millimeter voor millimeter de tumor uit te pellen lukte het ons gezamenlijk om het bijnierschorsgezwel in zijn geheel te verwijderen. Dit kon alleen met elektrochirurgie die we gelukkig ook bij ons op de praktijk hebben. Dit is een methode waarbij we tegelijkertijd snijden en dichtbranden! Na dik anderhalf uur opereren hadden we de tumor eruit! u hoefden we Boris alleen nog dicht te hechten. En af te wachten! We zijn nu drie maanden verder en elke maand gaat het beter. Het duurt wel even voor de overmaat aan hormonen uit het lichaam is, maar hij is veel dunner, heeft een normale eetlust, drinkt veel minder en is veel levendiger! Het was misschien wel de moeilijkste operatie bij een lastige patiënt met een moeizame opstart. Maar nu was de eigenares wel blij met ons.