Dier(en) Ziekenhuis

Het volgende verhaal heb ik niet zelf meegemaakt, maar dit is onze dierenarts Sanne in de zomer overkomen. Ze woont twintig kilometer bij de praktijk vandaan en moet dus tijdens haar dienst voor iedereen die belt in de auto stappen en naar de praktijk rijden. Ze had het die zaterdag in juli al heel druk gehad en was een soort van blij dat ze eindelijk thuis was om tien uur ’s avonds. Ze had onder andere een keizersnede bij een kat gehad, een aangereden hond met een meervoudige fractuur van het achterbeen en het leek wel of er een epidemie van braken en diarree was uitgebroken, want de ene na de andere patiënt belde in verband met een huisdier met buikgriep.  Het gaf ook haar een supertof gevoel dat zij degene en ook de enige in de hele regio was waar de eigenaren bij terecht konden om hun dieren van de noodzakelijk diergeneeskundige zorg te voorzien.   Klokslag half elf werd ze gebeld door een matig Engels sprekende vrouw van wie ze begreep dat het ging om een grote bloedende wond en of ze snel naar de praktijk kon komen. Ze legde uit waar de praktijk was en sprak om 23.00 uur af . Goedgemutst, maar moe stapte ze weer in de auto en eenmaal op de praktijk kwam er echter niemand opdagen. Dat is een probleem dat we wel vaker tegenkomen en waar we soms echt gestoord van worden. Vaak vragen we wel om een telefoonnummer, maar soms schiet dat er bij in. Dan hebben we helemaal geen houvast , zeker niet als mensen met een afgeschermd telefoonnummer hebben gebeld. Net toen ze onverrichter zake naar huis wilde gaan ging de deurbel. Het was inmiddels al half twaalf geworden. Als eerste kwam de Engels sprekende dame binnen en achter haar aan twee Afrikaanse mannen, van wie er één met een verband om zijn been liep. De taxi die ze had afgezet reed weg. Een huisdier was nog niet te zien. Die werd waarschijnlijk nog even uitgelaten . Ze besloot de patiënt vast in te schrijven. In het Engels werd de naam en het adres van de eigenaar gegeven en toen vroeg ze naar de naam van de patiënt. “Sharik” was de naam. Mooi, die kom je niet vak tegen. “And is it a dog or a cat?” vroeg Sanne vervolgens. De dame keek haar verwonderd aan. “It’s a man”, was het antwoord. “Yes, okay,”zei Sanne. “I understand, we call that “male”, but where is the dog, if it’s a dog, is it still outside? Langzaam maar zeker werd het enorme misverstand duidelijk. Het ging om de man met zijn verband aan zijn been. Hij had naar het ziekenhuis gemoeten, maar was bij een dierenkliniek terecht gekomen. Ook de tolk kreeg het door en zonder zich te verontschuldigen sloop het trio bij de balie weg, de wachtkamer uit, de donkere nacht in. Sanne heeft nog een kwartier ongelovig voor zich uit zitten staren alvorens ze weer terugreed naar huis. Haar vriend , die was wakker gebleven kon het amper geloven.