Leververvetting

Op Facebook zag ik het filmpje van de fanatiek etende kater die vier dagen daarvoor nog bij ons op de praktijk geweest was. Op een afspraak om hem eigenlijk in te laten slapen. Het ging niet meer. Al vijf keer waren ze bij ons geweest en ondanks de jonge leeftijd van de kater leek niets hem te helpen. Hij was pas zes jaar en was werkelijk in hongerstaking gegaan. Al meer dan een week at hij geen hap meer. Hij had medicijnen gekregen, hij had injecties gekregen , er was bloed afgenomen, hij was gecontroleerd op kattenaids, op kattenleukemie, op alvleesklierontsteking, op nierfalen , op hartfalen, op schildklierproblemen, werkelijk op alles waar een kat aan kon lijden. Maar dit leek mis te gaan. Elke uitslag liet een normale waarde zien. Ook een echo en daarna nog een röntgenfoto brachten een diagnose niet dichterbij. Dat kat was inmiddels zo verzwakt dat hij niet meer op zijn pootjes kon staan. Ik kreeg hem liggend op tafel op dinsdagavond om 21.00 uur. De hele familie was mee om afscheid te nemen. Er heerste ook boosheid en ongeloof, dat zo een jong dier al moest worden ingeslapen. Maar iedereen begreep wel heel goed dat alles was gedaan. En soms moet je je hoofd dan buigen voor moeder natuur. Ik las de hele ziektegeschiedenis toch nog eens door. Als geen enkele afwijking kon worden aangetoond en als er dus geen echte diagnose was gesteld, dan was er een hele kleine kans dat hier sprake zou kunnen zijn van het leververvettingssyndroom. Doordat er om wat voor reden dan ook niet meer gegeten wordt raakt een kat in een neerwaartse energiespiraal en komen er heel veel vetbolletjes vrij in het bloed. Die belasten de lever dusdanig dat deze geheel vervet raakt en stopt met functioneren. Dat is dan op zichzelf weer een reden om niet te willen eten. En zo is de vicieuze cirkel rond. We besloten dus om een neussonde aan te brengen en om via de neussonde dwangvoeding toe te dienen. Hiervoor moeten we altijd een dier verdoven, maar nu hoefde dat niet. Zo slecht was ie! De sonde zat snel op de goede plek en ik hechtte hem vast op de kop. Nou moesten de eigenaren zeer gedisciplineerd sondevoeding toedienen volgens een strak tijdsschema. Een dag later kon hij al staan en een beetje lopen. Weer een dag later kreeg hij weer interesse in zijn omgeving. Op de derde dag zag ik hem weer en bleek hij voorzichtig langs de sonde (!) wat te willen drinken en op de vierde dag zag ik op Facebook een gretig slurpende kat langs komen. De eigenares had eigenhandig de sonde verwijderd en nu at hij mondjesmaat zelf. Het was echt een wonder! Het duurde nog wel twee weken voordat de kat weer de oude was, maar zelden zal een dier zo dichtbij de hemelpoort zijn geweest als deze kat! Het leerde ons weer om nooit op te geven als er nog een sprankje hoop is .