Mijn brug op

Het is mooi weer en ik word gebeld op de spoedlijn. De dierenambulance heeft een konijntje bij zich dat er slecht aan toe is. Ze willen er gelijk mee naar de kliniek komen. Dat is geen probleem. Ik laat de dingen waar ik thuis mee bezig ben voor wat ze zijn en stap rap in de auto. Het is spitsuur op de Hillegommerdijk. Racefietsers, auto’s, hardlopers, vissers, het is een drukte van belang. Ook de hoeveelheid bootjes is ongekend. Ik begin hem al te knijpen voor de brug, maar rijd met goede hoop richting Hillegom. Daar zie ik het drama zich echter al ontplooien. De brug staat omhoog en er staat al een onwaarschijnlijke rij auto’s te wachten. Net nou ik haast heb…Vooraan in de file zie ik de dierenambulance staan. Ik besluit in een flits langs al de auto’s te rijden en hem naast de dierenambulance stil te zetten. Tot twee keer toe proberen gefrustreerde automobilisten me het inhalen te beletten. Ik zie meerdere middelvingers en verhitte en boze gezichten. Dat kan ik nog wel begrijpen. Ik zie er tenslotte uit als een aso die de file passeert. Ik stap uit en tik tegen de ruit van de dierenambulance waarin Sjaak van Ruiten zit. Ook de eigenaar van het konijn zit in de cabine. Hij kijkt zeer verbaasd en mompelt wat. Sjaak stapt meteen uit en loopt naar achteren. Samen halen we de kooi met het konijn te voorschijn. Ik wilde gewoon zo snel mogelijk weten hoe het met hem ging. Dit is een toevallige ontmoeting op een bijzondere plek! Het diertje hijgt van de pijn en uitputting. Zijn rechter achterpoot hangt er slap bij. Het knarst en crepiteert ter hoogte van het scheenbeentje. Er komen fietsers omheen staan die zich ermee gaan bemoeien. “Waarom laat je die vent aan dat arme beestje zitten?” Sjaak legt uit dat ik de dierenarts ben. Stomverbaasd dat we een consult doen voor de brug fietsen ze hoofdschuddend verder. Gelukkig heb ik de visitekoffer met anesthesie middelen bij me en kan het konijntje al een lichte roes geven door hem intraveneus te injecteren. Nu heeft hij bijna geen pijn meer. Als de bomen omhoog gaan rijden we achter elkaar aan naar de praktijk. Daar kan ik een röntgenfoto maken en zie dat het een dubbele fractuur van het scheen- en kuitbeentje is. Een spalkje is snel gemaakt. We hebben speciaal lichtgewicht materiaal dat toch keihard wordt na verhitten. Hij blijft een halve dag ter observatie. Zes weken later mag de spalk eraf. Het pootje is heel dun, maar is weer helemaal aan elkaar gegroeid! De eigenaar is ontzettend blij en zegt in de euforie van de mooie genezing: “En ik dacht nog wel toen ik met Sjaak stond te wachten en u op het raam klopte: “Die man kan mijn rug op, wat wil die nou weer?”