Ook de beste wensen!

Na op oudejaarsavond al met een zwaar gestreste beestenboel te hebben gezeten gingen mijn schoonvader en ik onze honden uitlaten op 1 januari om twee uur ’s middags. Vorige week schreef ik al over wat er een dag later ( 2 januari..) gebeurde toen mijn honden zich kapot schrokken van een vuurwerkbom die in Hoofddorp werd afgestoken. Terwijl het nieuwe jaar pas net was begonnen en al de “beste wensen” nog in mijn hoofd nazoemden kregen wij te maken met het volgende tafereel. Na een goed en rustig verlopen uitlaatrondje zetten we de honden in de auto van mijn schoonvader. Dat is een vrij nieuwe auto met zo’n camera op het dashboard die laat zien wat er achter je zit als je achteruit rijdt. Op de camera zagen we een zwarte hond achter de auto langslopen en mijn schoonvader stopte meteen. “Hé, ken je niet uitkijken?” hoorde ik wel schreeuwen, maar mijn schoonvader hoorde het niet. Na even te hebben gestopt en te hebben gewacht tot de kust weer veilig was reed hij weer voorzichtig achteruit. Totdat we een geweldige klap op de auto hoorden. Kabenngg!!! De agressieve eigenaar sloeg met zijn vlakke hand keihard op de achterkant van de Volvo. Mijn schoonvader liet zijn raampje naar beneden zakken en keek recht in het gezicht van de hyperopgefokte gemillimeterde pseudo-marinier met blauw bomberjack en zwart gebreid mutsje. “Je rijdt g#dver%d&mme mijn hond bijna dood, het is een puppy, ja!”. Tot mijn grote verbazing kan de vader van mijn vrouw zijn beheersing bewaren en zegt kalm en rustig: “Ik zag je hond steeds op de camera, dus ik wist dat ik moest stoppen”. Dit bracht de adhd-er tot volstrekte razernij: “Ja, jij met je mooie auto en je kekke opties, ik sla je bril het liefst van je kop!” En hij begon mijn schoonvader vreselijk uit te schelden. “Moet ik even uitstappen en hem kalmeren?” vroeg ik aan de oude, grijze en geschokte man naast mij, maar hij gebood mij te blijven zitten. “Als je uitstapt ben je je leven niet zeker”, was zijn inschatting. “Je moet je bek houden, het is een puppy , ja? Ik ben helemaal klaar met je”, riep de alsmaar kwader wordende hondeneigenaar. Ik bedacht me dat amper 14 uur geleden iedereen elkaar gelukkig Nieuwjaar wenste en dat iedereen rond twaalf uur ’s nachts in een feeststemming verkeerde. Wat kon er gebeurd zijn om nu zo buitenproportioneel te reageren? Wat had die kerel gedronken, gespoten, gesnoven of meegemaakt sinds de jaarwisseling? Uiteindelijk reden we heelhuids weg en waren we blij dat we kalm gebleven waren. En het was vanzelfsprekend dat de hond niets mankeerde, want die hadden we bijtijds gezien.