Oud en Nieuw!

Er is deze jaarwisseling veel over te doen geweest: de kwestie van het vuurwerk en de hinder die mens en dier daarvan ondervinden. In de aanloop naar 31 december liepen de verhitte discussie op diverse fora hoog op en werden tegenstanders van vuurwerk uitgemaakt voor “zijkers”.. ( met een verkeerde ij ) en voorstanders van vuurwerk beschuldigd van asociaal gedrag. Het uitgangspunt van een discussie is dat mensen qua standpunten nader tot elkaar komen of meer begrip voor elkaar krijgen, maar in de Facebook loopgravenoorlog is daarvan totaal geen sprake. Opgefokte meningen drijven mensen verder uiteen en standpunten verharden daardoor. Er is echter door de overheid een beleid uitgestippeld. Er mag vuurwerk afgestoken worden tussen 18.00 uur en 02.00 uur op oudejaarsavond en nacht. Tot zover geen enkel probleem. Dieren kunnen worden gekalmeerd met medicatie, mits men zich houdt aan het tijdsinterval waarbinnen er mag worden geknald. Honden, katten en paarden kunnen niet een week lang worden gedrogeerd omdat mensen illegaal aangeschafte pseudo-oorlogsmunitie menen te moeten afsteken. Op 3 januari liep ik nietsvermoedend in de natuur met mijn hondjes toen de aarde op zijn grondvesten trilde. Om kwart voor vijf ontplofte er een landmijn, leek het wel, en mijn honden vlogen in totale paniek alle kanten op. Beiden naar een andere kant. Ik moest een soort Sophie’s Choice maken wie ik zou redden en ik rende achter de kleinste en minst snelle aan. Na een paar minuten had ik haar te pakken. Ze liet zich gelukkig makkelijk aan de riem bevestigen en toen begon de speurtocht naar de andere. Ik zag nog net hoe hij op de aanpalende weg ternauwernood een brommer wist te ontwijken, maar de aanstormende auto kon niet meer op tijd stoppen. Hij werd vol geraakt in zijn flank en vloog door de lucht. De geschrokken bestuurder stapte meteen uit en knielde neer bij mijn hond. Ik rende zo hard ik kon ernaartoe. Onderwijl vloekend en tierend over degene die het nodig vond om op zo vroeg al vuurwerk af te steken. De kleine Jack Russell had ik opgetild en die droeg ik in mijn armen. “Waarom heeft u hem niet aan de lijn?” beet de bestuurder me toe. “Omdat ik hier wandel in een buitengebied waar honden los mogen lopen, mevrouw!” Ik zei dat ik haar niets verweet. Het was overmacht. Toen ik vertelde dat ik zelf dierenarts was keek ze me toch opgelucht aan. Mijn hondje leek niets te hebben gebroken. Hij leefde nog en vertoonde shockverschijnselen. Ik kreeg de gegevens van de bestuurder en tilde mijn hondje snel naar de auto. Met het zwaailicht op het dak spoedde ik me naar de praktijk. Infuus, pijnstillers, shockmedicatie, röntgenfoto’s, warmte en opname volgden elkaar op. Geen ribfracturen, geen gescheurd middenrif en geen bloedende wonden. 2015 eindigde dramatisch, maar ook gelukkig. Een paar uur later ging hij lopend mee naar huis. Met de schrik vrijgekomen heet dat. Vanaf deze plaats wensen wij ieder een gelukkig 2016.