Sneeuwwitje

In oktober vorig jaar kwam een man met een witte kat, genaamd Whitney,  de praktijk binnen met een probleem aan haar oog. Onze waarnemende arts, dokter Bob, onderzocht de poes en vond een diepe hoornvlieszweer. Hij stelde een behandeling voor waarbij ze wekelijks moest terugkomen om de voortgang te controleren en dat de genezing wel wat tijd zou vergen. “Dat gaan we dus  niet doen”, zei de man. “Ik wil niet dat we gaan lopen dokteren; Whitney heeft pijn , laat hem maar inslapen!” Dat gingen wij dus niet doen.  Na lang discussiëren en overleg met zijn thuisfront ging de man akkoord met een afstandsverklaring en namen wij Whitney over. Ten overvloede haalde Bob de chiplezer nog langs haar, maar er leek geen chip in te zitten. Nog nabriesend van onbegrip gingen wij met Whitney aan de slag. Het was een lief dier en zij liet zich goed behandelen. Een intensief zalf- en druppelprogramma zorgde ervoor dat het steeds beter ging met haar aangetaste oog.  Na vier weken was het zover: totaal genezen! In de opnametijd was onze assistente Rachel helemaal verliefd geworden op Whitney! Ze wilde haar graag adopteren!  Sinds begin december zit Whitney nu bij Rachel thuis en zij voelt zich elke dag beter op haar gemak. Ze begon eerst met alleen boven te zitten, kwam toen voorzichtig wat vaker naar beneden en nu zit ze al op de bank tussen de teckels in! Voor de volledigheid nam Rachel de nieuwe aanwinst even mee naar de praktijk om haar nog één keer te laten checken. Het oog was helder, doorschijnend en zonder littekenweefsel hersteld! Ze wilde haar meteen laten chippen. Ik zei: “Laten we eerst even kijken of hij al gechipt is.” Dat was al gedaan, zei ze. Toch haalde ik de chiplezer erlangs en een piepje verraadde de aanwezigheid van een transponder. Dus  toch ?? De vorige keer deed de chiplezer het blijkbaar niet goed. Ik vulde het nummer in op de website en tot mijn stomme verbazing zag ik staan dat Whitney als vermist genoteerd stond bij een andere eigenaar.. Dan was degene die ermee was gekomen en hem in wilde laten slapen dus niet eens het rechtmatige baasje… Met trillende vingers belde ik het telefoonnummer. Een dame nam op en ze vertelde geschokt dat haar kat drie jaar geleden was weggelopen, nadat ze hem slechts twee weken had gehad. Ze wilde meteen langskomen. Rachel zat huilend in de keuken. Toen de vrouw kwam zag ze meteen dat het haar kat was. Ze woonde één straat bij die man vandaan….Al die tijd leefde haar verloren gewaande kat op een steenworpafstand bij haar vandaan. Ik vertelde de korte geschiedenis en dat zij zich nu super op haar gemak voelde bij Rachel en haar dochter. Lang hoefde ze niet na te denken. Omdat Whitney ( die eigenlijk Sneeuwwitje  heette) nu al langer bij Rachel was, dan dat ze bij haar was geweest,  mocht Rachel de kat houden. Het leek wel een sprookje.