Steen des aanstoots

Tijdens mijn operatieochtend kwam een doodzieke hond binnen. Hij kon niet meer staan en werd dus binnengedragen! Het was een pas vier jaar oude Bobtail, genaamd Steef. Hij was steeds bij een andere praktijk geweest, waar de eigenaar altijd even antibiotica kon komen ophalen als Steef last had van zijn blaas. Nu kwamen ze op advies van hun buren bij ons langs. Bernadette hielp de mensen meteen en onderzocht Steef grondig. Ze nam bloed af en maakte een röntgenfoto. Uit de bloeduitslag bleek vooral dat Steef zo ziek was omdat zijn nierwaardes skyhigh waren! Op de röntgenfoto bleek dat zijn blaas bomvol met grote blaasstenen zat en dat zijn plasbuis helemaal volgelopen was met kleine steentjes. Hier was dus sprake van een verwaarloosde blaasontsteking met steenvorming, een plasbuisobstructie en nierfalen. Nogal wat voor zo een jonge hond. Maar omdat hij nog zo jong was had hij ook een goede herstelkans. De eigenaren wilden in elk geval dat we alles zouden doen. Het lukte nog net om tussen alle steentjes door de blaas te katheteriseren en zo de urine te kunnen afvoeren. Steef werd aan een infuus aangesloten en hij kreeg een opnamehok toegewezen. Eerst moesten we zijn conditie verbeteren alvorens we hem operatief konden helpen. Er kwam puur bloed(…) via de katheter uit de blaas; wat was dat zielig! In de loop van de dag voelde hij zich al een stuk beter. Iedereen van ons team bemoeide zich ermee: iemand liet hem uit, iemand gaf de medicijnen, iemand verschoonde steeds zijn hok, iemand nam herhaald bloed af om de verbetering te monitoren etc. etc. Twee dagen later was hij zoveel verbeterd dat we hem konden opereren: het zou een ingewikkelde ingreep worden. Er moest een nieuwe plasopening gemaakt worden ter hoogte van de balzak. Hiervoor moest Steef eerst gecastreerd worden en moest daarna zijn balzak worden verwijderd. Na deze driedubbele operatie moesten we ook nog eens de buik in om de blaas van al haar stenen te ontdoen. In totaal waren we ongeveer twee uur bezig. De blaas zag er werkelijk vreselijk uit: de wand was vijf keer zo dik als normaal en was erg stug geworden. Het was een enorme klus om minutieus al de steentjes weg te spoelen. Maar uiteindelijk was de operatie geslaagd! Een week later zagen we Steef terug op controle. Het leek wel een andere hond! Hij kwam binnen gerend en sprong zelf op de tafel. De eigenaren waren uitzinnig van blijdschap. Ik zag dat de eigenares een hele mooie ketting droeg. Het potje met al de steentjes had ze meegekregen en zij had een bevriende edelsmid er een halsketting van laten maken! Zo had ze een uniek sierraad dat haar altijd aan Steef zou doen denken.