Uitzondering

Uitzondering

Het was donderdagavond en ik had dienst. Het was erg rustig. Ik had de telefoon al gecontroleerd of hij wel goed was doorgeschakeld, want van stilte word ik altijd onrustig. Alles klopte gewoon. Juist toen ik mijn tanden stond te poetsen ging de diensttelefoon dan toch: “Mijnheer, heeft u verstand van baardagamen?”, werd mij in blinde paniek gevraagd. “Hoezo, wat is er aan de hand?” vroeg ik. “Nou, hoort u eens, ik heb al zes dierenartsen gebeld en iedereen stuurt me door naar Utrecht of Amsterdam. Niemand wil me helpen. Er hangt iets roods uit haar achterkant”. Ik hoorde het verhaal en dacht: er even naar kijken kan in ieder geval geen kwaad. Ze moest uit Voorhout komen dus ik had wel even de tijd alvorens ik op de praktijk moest zijn. Net genoeg tijd om nog een en ander na te zoeken over baardagamen in het algemeen. Toen ze binnenkwam en het dier op de behandeltafel zette was ik even sprakeloos: wat een schitterend beestje was dit. Fluorescerend geel en groen, prachtige ogen, in pure slow motion bewegend en koudbloedig. Maar er was iets levensbedreigends aan de hand: haar hele “baarmoeder” hing ervan achteren uit! Ze had op de eieren zitten persen en er waren er al acht gelegd, maar nu hing haar hele geslachtsapparaat eruit met daarin zeker nog eens zes eitjes. Dit was een prolaps oftewel een extreme verzakking. Dan maakt het niet zoveel uit wat voor dier dit betreft, want de handeling is altijd dezelfde. Of het lukt om alles terug te stoppen όf je moet de baarmoeder amputeren en het restant terugduwen. Dan is ze wel onvruchtbaar geworden, maar hopelijk blijft ze leven. Hier moesten we gaan amputeren. De eigenares stemde in met het behandelplan. Technisch gezien ging het perfect. Na een kwartier was het diertje verlost van de naar buiten geperste baarmoeder en kon ik het overgebleven stompje nu wel terugduwen. Ik zette er een zogenaamde tabakszak hechting op om het opnieuw eruit persen te voorkomen en met een waslijst aan medicijnen en adviezen mocht ze naar huis. Ik kreeg drie zoenen en een omhelzing van blijdschap dat ik haar had willen helpen! Ze hoefde niet heel Nederland door te rijden. Een spannende nacht brak nu aan. Zou ze de eerste nacht overleven? Elk uur keek ik ’s nachts naar de telefoon maar hij ging weer niet. De volgende ochtend belde de assistente de eigenares op en ze kreeg te horen dat het prima ging. De patiënt was wel zwak en wilde alleen sprinkhanen eten als ze gevoerd werd, maar ze was redelijk monter. Na een week belde de dame zelf op om te zeggen dat het weer helemaal haar oude baardagame was ! De tabakszakhechting had ze zelf verwijderd, omdat ze operatieassistente was. “Ik zal iedereen in de vereniging van hagedishouders naar jullie doorsturen!”, vertelde ze er enthousiast bij. Ik heb meteen een leerboek besteld via amazon.